دنیا تماما به گیاهی ست از بستر خاک آدمی.گوهر درون آدمی را هسته ایی بود،اشک حق باغبان هسته اش را گیاهی کند به نور تا کمال و ثمره ایی از عشق تا توحید.

22_12_96

بر می گردند،راه می روند و شکل می دهند و می گیرند توامان.این رقصی ست که باد و برگ می گیردش،تن و خاک در هم انس می شوند،سوال می شوند،جواب می رویند و پاسخی ست که ماه به زمین می دهد:شب. همه ی عناصر در هم می تنند و نقصانی اگر هست در ارادتی ست به نفس.آدم اگ به درختیش ش شک کند،قطع ش می کند،نمی روید،در تمام مختصات همین است،اگر به بیش،تکبر یا کلیت نفس ست غالب نشوی،نیر

زندگی منعکس شیشه ایی ست که حایل ان را حق دیدن باشد.میان ما و کمال حق شیشه ست به نام زندگی_تا که شیشه ها کنار زدن_مرگیدن،رهایی از نفس است تسلسل حیات در تمام سلول.

 این انعکاس جمال حق تعالی را تاب دهد،تاکه چشم دل بی تاب شودو فروغ نور کمال حق بیند،راه گیردو در درون مقصدش ساکن شود،به زایایی سماجت حیات.

میان ما و حق

مرگ

رهایی ست.

27_12_96